| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
ازشیشه ی موج دار دکه ی بلیت فروش شب منعکس می شود بر پیاده رو اندوه می روید و آدمها با کفش های جلو بسته ی لژدار بر ابرها قدم می گذارند از شیشه ی ویترین ها شب منعکس می شود کلاهم را پایین می کشم نگاهم با نگاه یک مانکن گره می خورد ابرها تا گردنم بالا آمده اند
۱۳۸۱.۱۱.۰۳ تهران |
||
|
|
|
|
|
پیراهنت را به سردابِ مردمکهایِ باکره ام آویختی وقتی که دیگر به چشمهایت قسم نمی خوردم نمی دانستم تابستان چه رنگی دارد وقتی نفسهایت در گلویم می ریخت لبها یم را سیاه کرده ام پیش از آنکه به پیشانی ات سجده برم ـ راه دوزخ را تنها خود نوردیده ام ـ چَشمها یت را مبند! ابروهایم را هلالی کرده ام و وَسمه بر چَشم ها دیگر چه کس بر می تا بد من هم یک روز عاشق بوده ام؟ موها یم طلایی شده شمع شعر ها یم را در نزدِ "مَجدلیه" بر فروخته ام شاید* خوابم را در لهیبِ آتش بر آشوبد سه شمع بر می افروزم بهشت بر سر انگشتانِ آخته یِ " مَجدلیه " قد می کشد خدا مسیح را بخشیده است امشب به خوابم درآ! لبها یم را دیگر سیاه نمی کنم بر سَتَبرِِِِِِ پیشانی ات سه شمع می سوزد...
۱۳۸۱.۰۲.۰۱ تهران مجدلیه: زنی که راز زندگی اش با زندگی مسیح پیوند خورده و.... شاید: شایسته است |
||
|
|
|
|
|
سرزمین مادری ام را به تو خواهم سپرد به دستهایت که آسیمه سر آماج بوسه هایی است که دوستت نمی دارند از آمدنت صاعقه برمی زاید و از نیامدنت. تا به چشمهای تو معتادم نگاهت را بر تاب می خواهم رنج را رنجه کنم! من به بوسه های تو و آنان که دو ستم نمی دارند معتادم دستهایت را پیش آر! می خواهم ریشه کنم سرزمین مادری ام سلول تا سلول دستهای تو را می شناسد بنفشه ها روزهای آخِر اسفند ریشه کرده اند دستهایت را پیش آر دور چشمهایم کبود شده است ۱۳۸۱.۱۰.۲۷ تهران |
||
|
|
|
|
|
تنهایم و تنها و از تکرار نامت گلویم خشک است کنار پنجره می آیم شب به ژرفای سینوسهایم هجوم می برد انتهای خیابان شعله ای بر کشیده را می نماید پاهایم یخ می زند پنجره را می بندم سرفه می کنم سرفه می کنم سرفه می کنم نام تو از سینه ام به چاهِ حمام پرتاب می شود در بسترم رها می شوم سایه ام از پنجره بالا می رود...
۱۳۸۱.۰۹.۱۴ تهران |
||
|
|
|
|
|
چشمهایم را به تو می بخشم اگر قول بدهی دستمالی حریر برداری و زنگار از مردمکانِ انتظارزده اش بزدایی سپیدیِ سرخ اندوده اش را بتابانی و این نگاهِ سوخته را از گوشه گوشه اش بیرون بکشی پس شمع چندین غزل در آن برافروزی و غزالانِ فتنه را به بوستانش رها کنی... پلک بزنی و دنیا را به کام خویش تسخیر کنی چشمهایم را به تو می بخشم اگر قول بدهی!!
(بازنویسی:) ۱۳۸۲.۰۴.۲۰ تهران |
||
|
|
|
|
|
هر شب تو را کابوس می بینم روزها شبحی فرتوت بر سایه ام اریب می شود شیرینکم! از تلخی کدام سرنوشت بر آمدی که دستهایم به نوازشت چنین کوچک است و چشمانم بر نمی تابد تازه قمریَکی را که از گلوگاهِ تو می خواند هر شب تو را کابوس می بینم هر روز گنجشکی که در چشمهایت لانه داشت در دلم پَر پَر می زند ۱۳۸۰.۱۲.۰۱ بیرجند |
||
|
|
|
|
|
مریم نبوده ام هرگز که از آسمانِ هفتمت به دیدارم آمده باشی و بر سفره ی شاهانه ات میهمانم کنی باور کنم؟! از ملکوتِ پر نخوتت به پای بوسِ کدام عشق آمده ای... درد از تنم می گذرد داغ می شوم مریم! چگونه بود حالَت چون عشق بر گیسوانت پنجه می افکند و بازوانش سخت ،اندام نازکت را در هم می فشرد... شایسته نبوده ام هرگز قدمهایت را بر ساحتِ شیدایی ام جویای کدام مأمنی تا آسمان را به زمین بنشانی... چگونه باور کنم؟ درد می پیچد و رها می کند دهانم خشک است سرم گیج می رود آ آ آ ی ی ی ی ی ی ................. دخترِ زیبایِ اسرائیل! چه رفت بر تو چون صاعقه ی عشق به خرمنِ پاکدامنی ات در گرفت و فرزندِ آتش را به آغوشِ مضطربِ تو رمانید... نبضم می کوبد تب کرده ام انگار هیچ کس نیست درد از تنم می گذرد آ آ آ ی ی ی ی ی ی ................ چه رفت بر تو مریم بی تا!
۱۳۸۰.۰۶.۲۷ مشهد |
||
|
|
|
|
|
یافتمش در سرزمین آفتاب های همیشه با چشمانی سیاه که خورشیدی به ژرفایش می تپید و رخساره ای گندمگون که تیغ آفتاب بر آن آخته بود یافتمش که عطش زده دعای باران می خواندم و نمی دانستم خورشیدی بر کویرم غضب آورده است
۱۳۸۸۰.۰۱.۰۴ مشهد |
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
||
|
|
پیوندهای روزانه |
|
|
زیبایی عسل و شکر کاروان شعر و موسیقی آرشیو پیوندهای روزانه |
||
|
|
آرشیو موضوعی |
|
|
ترجمه |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||