باید بگم که جز شرمندگی توضیح دیگری برای این همه روزهای نبودن نیست.

متأسفانه قبلاْ تاریخ سرودن شعرها را ننوشته بودم که باعث شده بود با تاریخ پست آنها اشتباه شود و حالا تصحیح کردم.

از بین انبوه شعرهای بین ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۳ فقط تعدادی را انتخاب کرده ام که آنهم اگر اینجا نمی آوردم، شاید دیگر هیچوقت سراغشان نمی رفتم. اگر سر به هوا هستند، بر کودکیشان ببخشایید!

شعری از روزهای بی تای ۲۲ سالگی:

 کوچه پر از خورشید و گل بود             وقتی که در را می گشودم

  صبح بهاری  عشوه می کرد              وقتی که از تو می سرودم

 با  مهربانی  گوش  می داد                     کاج  کهنسال  دم  در

آن چه که می گفتم من از تو               آن چه که از تو می سرودم

 در  آسمان  کوچه  پر  بود                      یک  دسته  پرواز  کبوتر

  وقتی که شعرم را  برایت                     از قلب کوچه می ربودم

 من دختری را می شناسم                   در  انتهای  سبز  کوچه

  چشمان او مثل خودم بود                  وقتی که در را می گشودم

                                                                          ۱۳۷۹.۰۳.۲۵

                                                                              بیرجند 

سلام!

جایی خواندم وقتی وبلاگی چند وقت به امان خدا رها می شود! ممکن است غیر از گرفتاری ، بی حوصلگی ، بی خبری! ، مشکلات فنی و......یک دلیل دیگر   هم داشته باشد!

مثلاْ صاحبش مرده باشد!!

امروز اومدم به اطلاع اهل ادب برسونم:  

                                              من زنده هستم

- آن مقتدای تردیدزدا -

تکلیفم را روشن کرده است...