شعری از: 

سیروس آتابای چهره ای بزرگ در شعر آلمان
از شاعران ِصدر جنبش حجم

ترجمه رامین ایزدی

حکمی که بر من رفته بود
به هیچ انگاشتم
نام ام را دیگر کردم
و آثارم را
و ترک کردم جائی را
که بخت رهایم کرده بود

گستاخانه بر هیزمی کوبیدم
که آتش در آن نمی گرفت

ناگهان شعله برخاست
و همه سو نور شد

چند روز پیش دوستی که هنرمند بزرگی هم بود می گفت آدم می تواند همه کاره شود اما نمی تواند هنر مند شود...

و من که فکر می کردم همیشه این را می دانسته ام و بدیهی است، یکه ای خوردم و قلبم گرم شد...

انگار روزنه امیدی بود تا دلشوره های سمج بی قواره ام را به زور از آن بیرون کنم! 

طبیعت زیبا ست

همچون من

که عمیق هستم

چون طبیعت...