چه وجود بُلعجبی هستم

سیمین بهبهانی

به کلام فتح نیازم کو؟
 که لب از مکالمه بر بستم:
 چو نهیبِ فاجعه بشنفتم،
 به گروهِ فاتحه پیوستم.

 دلِ تخته پاره ندادندم
 که چو بشکنَد، به فغان آید _
 چه وجودِ بلعجبی هستم
 که «تَرَق» نکَردم و بشکستم!

به جگر فشردنِ دندانم
 به صلاح بود و چنین کردم
 چه کنم؟ هلاکِ جگر بندان
 به دهان گُرگ نیارستم.

 به زبانِ بسته حکایت را
 به قلم سپردم و خون خوردم
 ز نفوس روی نهان کردم
به سرا نشستم و در بستم.

 شب و بیمِ موج و تبی، تابی
 دَوَران هایلِ گردابی
 همه خوانده بودم و ماندن را
 همه آزمودم و دانستم.

 به سرا نشستم و در بستم
 دِل من ز سینه چو گنجشکی
 به شتاب و شِکوه برون آمد
 بِنِشست غم زده بر دستم
 که «درین خموشی ی مرگ آیین
 ز کلام فتح نشانت کو؟
 چو ز هست و نیست بپُرسندت،
 نفسی بکش که بلی، هستم!»

 دل من! مباش چنین غمگین
 که به هست و نیست نیاندیشم:
 همه آنچه خواستم از یزدان
 به ثبات و صبر توانستم.

 دلَکَم! مکوش به آزارم
 که نه ناتوان و نه نومیدم
 به ادای حق چو گشودم لب،
 به فنای ظلم کمر بستم...

 سیمین بهبهانی
 10 مهر 1388