هستم. همین

tamamemah — Thu, 10 Dec 2009 17:33:18 GMT

نفست گرم باد نازنین دختر با شهامت.....

http://www.youtube.com/user/koohyar2009

tamamemah — Tue, 24 Nov 2009 23:47:59 GMT

سلام

این شعر از حدیث لرز غلامی مرا به یاد درخت توت خودم انداخت که دلم همیشه برایش تنگ است...او مرا مثل توت های خودش دوست داشت و من نمی دانم مثل چه اما بسیار دوستش دارم. حالا توی حیاط خانه حتما باد می خورد و حیاط را زرد می کند با برگهایش... چند سال است که وقتی می رسم فصل توت تمام شده است، پایم را بین شکافی که سه تنه اش را ازهم جدا می کند میگذارم و مثل قدیم ها بالا می روم البته نه به چابکی آن روزها اما هنوز لذتی شگرف دارد آسمان را از آن بالا تماشا کردن و اگر غروب باشد...

من از او ممنونم که مرا به آسمان نزدیکتر کرد، بزرگ کرد و خودش پیر شد...او هنوز لالایی می خواند و صدایش را باد شبها به گوشم می رساند. او شبها بیدار است در حیاط همان خانه ای که مادرم به خواب می رود...

درخت توتی داشتم

که بلد بود لالایی بخواند

غروب ها به من توت تعارف می کرد

و اگر میل نداشتم

در سکوت بافتنی می بافت!

زمستان ها

جلیقه های دستباف او را می پوشیدم

و به مدرسه می رفتم

او سواد نداشت

وگرنه حاضر بود،

دیکته های هر شبم را هم بگوید

من از او ممنون هستم

چرا که مرا

مثل توت های خودش دوست داشت

و هیچ وقت کاری نکرد

که احساس کنم

نامادری من است!

درد ما را نیست درمان الغیاث هجر ما را نیست پایان الغیاث...

tamamemah — Tue, 17 Nov 2009 23:09:23 GMT

سلام

این روزها دل نوشتن ندارم و می بینم هر روز سخت از قبل میشود... چقدر پوست کلفت شده ایم! هر روز دردی و داغی اضافه می شود و ما کوله بار اندوهمان را سنگین و سنگین تر به دوش می کشیم و براستی هیچ بر زبانمان نی آید............

قلبم در سوگ این پزشک جوان سنگین است اما انگار تنها در سوگ خویش مرثیه آغاز می کنم...و اینبار نه به آواز بلند که دلی برای گریه نمانده است...

و به قول خودش:

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده عالم دوام ما...........

tamamemah — Thu, 08 Oct 2009 23:31:24 GMT

چه وجود بُلعجبی هستم

سیمین بهبهانی

به کلام فتح نیازم کو؟
که لب از مکالمه بر بستم:
چو نهیبِ فاجعه بشنفتم،
به گروهِ فاتحه پیوستم.

دلِ تخته پاره ندادندم
که چو بشکنَد، به فغان آید _
چه وجودِ بلعجبی هستم
که «تَرَق» نکَردم و بشکستم!

به جگر فشردنِ دندانم
به صلاح بود و چنین کردم
چه کنم؟ هلاکِ جگر بندان
به دهان گُرگ نیارستم.

به زبانِ بسته حکایت را
به قلم سپردم و خون خوردم
ز نفوس روی نهان کردم
به سرا نشستم و در بستم.

شب و بیمِ موج و تبی، تابی
دَوَران هایلِ گردابی
همه خوانده بودم و ماندن را
همه آزمودم و دانستم.

به سرا نشستم و در بستم
دِل من ز سینه چو گنجشکی
به شتاب و شِکوه برون آمد
بِنِشست غم زده بر دستم
که «درین خموشی ی مرگ آیین
ز کلام فتح نشانت کو؟
چو ز هست و نیست بپُرسندت،
نفسی بکش که بلی، هستم!»

دل من! مباش چنین غمگین
که به هست و نیست نیاندیشم:
همه آنچه خواستم از یزدان
به ثبات و صبر توانستم.

دلَکَم! مکوش به آزارم
که نه ناتوان و نه نومیدم
به ادای حق چو گشودم لب،
به فنای ظلم کمر بستم...

سیمین بهبهانی
10 مهر 1388

tamamemah — Fri, 17 Jul 2009 21:17:18 GMT

شعری از پابلو نرودا

از تو عبور می كنم

اگر تمام خاك زمين باشی

تنها مشتی از تو كافی است

برای آنكه تا ابد

بپرستمت .

از ميان صور فلكی

چشم های تو

تنها نوری است كه می شناسم .

تنت به بزرگی ماه

و كلامت خورشيدی كامل

و قلبت آتشی است .

برهنه پای

از تو عبور می كنم

و تنگ می بوسمت

ای سرزمين من !

tamamemah — Mon, 06 Jul 2009 11:14:25 GMT

سلام

الان شبکه آریا را اتفاقی گرفتم. بهروز مجری برنامه می گوید زن کالاست. می گوید من در تمام زمینه ها که بررسی کردم به همین نتیجه رسیدم که البته چون واقعیت دنیای امروز است آن را به بحث گذاشته. و عکس العمل بینندگان خیلی جالب و خنده دار است.... حالا بماند ما زن ها اینقدر از این بحثها کرده ایم و این قدر شنیده ایم و به قول بهروز رسما و عملا با این واقعیتهای دنیای مادی روبرو شده ایم که من راستش الان اصلا حوصله حتی فکر کردن به آن را ندارم....

الان به یاد پدرم افتادم و دلم آنقدر تنگ شد که دوباره یاد این واقعیت غم انگیز زندگی افتادم که گذشته بر نمی گردد و به حال فکر کن و سعی کن که همین امروز از زندگی ات لذت ببری.... و از این حرفها که همه اش را حفظم. باشه من دیگه حرفی ندارم، یعنی الان خیلی افسرده تر از این هستم که بیشتر حرف بزنم! معذرت می خواهم! فقط این شعر پروین را بخوانید و افسوس گذشته را نخورید....

پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجل

تیشه‌ای بود که شد باعث ویرانی من

یوسفت نام نهادند و به گرگت دادند

مرگ، گرگ تو شد، ای یوسف کنعانی من

مه گردون ادب بودی و در خاک شدی

خاک، زندان تو گشت، ای مه زندانی من

از ندانستن من، دزد قضا آگه بود

چو تو را برد، بخندید به نادانی من

آن که در زیر زمین، داد سر و سامانت

کاش میخورد غم بی‌سر و سامانی من

بسر خاک تو رفتم، خط پاکش خواندم

آه از این خط که نوشتند به پیشانی من

رفتی و روز مرا تیره تر از شب کردی

بی تو در ظلمتم، ای دیده‌ی نورانی من

بی تو اشک و غم و حسرت همه مهمان منند

قدمی رنجه کن از مهر، به مهمانی من

صفحه‌ی روی ز انظار، نهان میدارم

تا نخوانند بر این صفحه، پریشانی من

دهر، بسیار چو من سربگریبان دیده است

چه تفاوت کندش، سر به گریبانی من

عضو جمعیت حق گشتی و دیگر نخوری

غم تنهائی و مهجوری و حیرانی من

گل و ریحان کدامین چمنت بنمودند

که شکستی قفس، ای مرغ گلستانی من

من که قدر گهر پاک تو میدانستم

ز چه مفقود شدی، ای گهر کانی من

من که آب تو ز سرچشمه‌ی دل میدادم

آب و رنگت چه شد، ای لاله‌ی نعمانی من

من یکی مرغ غزلخوان تو بودم، چه فتاد

که دگر گوش نداری به نوا خوانی من

گنج خود خواندیم و رفتی و بگذاشتیم

ای عجب، بعد تو با کیست نگهبانی من!

tamamemah — Fri, 26 Jun 2009 23:20:14 GMT

شعری از یداله رویایی:

به چهرۀ خونین دخترم : ندا

ای که در صفِ پیش،
جان پیش ِ صف می گذاری
برتلاطم تو جهان ِمن کف و کاهی باد !
و جمال تو تا ابد
اندازۀ جان ما باد !

خائن

tamamemah — Fri, 29 May 2009 23:12:47 GMT

با سایه ام دست دادم

خنجرش افتاد...

طرحی از قاسم رضادوست حدود ده سال پیش. وصف حالی ننوشتیم و شد ایامی چند... دلم گرفته بود از سایه ام، از دوست، از دشمن... و این نزدیکترین وصفی بود که به ذهنم رسید...

کاش می شد از زندگی بیشتر لذت برد اگر زره آهنین بر تنمان بود و زخم این خنجرها به جانمان نمی نشست... یا لا اقل پوستمان کلفت تر بود یا ما هم خنجری به کف داشتیم و سایه ای....

چشمان گرمم تکیدند از سوز این بی مرامی

نفرین به دستان بی شرم بر چشم پرمدعاتان

tamamemah — Fri, 17 Apr 2009 23:24:18 GMT

سلام

خواستم شعری را که فکر می کردم دو سه شب پیش گفته ام بنویسم، اما دیدم تاریخش مال نه شب پیش است! خوب است که زمان و تاریخ را می شود ثبت کرد وگرنه ما هیچ وقت سر در نمیآوردیم کِی،کجا، چی و چرا چه کاری کرده ایم!

تو آنی بودی که نبود

آنی که از من عبور کرده بود

من با خودم عجین بودم

عبور تو ما را شکست

من از چاه تنهایی ام

تونل می زدم

به ترس

که ما را محاط کرده بود

آینده از گذشته عبور می کرد

من آیندهء گذشتهء تو بودم

نرسیده بودم

گذشته بودی

رسیدم

گذشته بودی

گذشتم

گذشته بودی

ندیده بودی

ندیدمت

۰۸.۰۴.۲۰۰۹

tamamemah — Mon, 13 Apr 2009 22:43:50 GMT

و این منم

زنی تنها

در

آستانه فصلی سرد...

و چقدر سرد...